,

Η βάπτιση στο Ξηρόμερο

Η βάπτιση ήταν και είναι ένα σημαντικό γεγονός.

Η παράδοση μας έχει συνδεθεί στενά με το ιερό αυτό μυστήριο και λόγω της θρησκείας μας αλλά και των εθίμων που σχετίζονται με αυτό.

Παλιότερα η βάπτιση ήταν απλή και συσχετισμένη με… δυσάρεστες καταστάσεις.

Στο Ξηρόμερο,δεν υπήρχε επιλογή ονόματος.

Στα παιδιά του ζευγαριού έδιναν αυθαίρετα  το ονόματα  των γονιών του πατέρα,σπάνια το όνομα ήταν προσωπική επιλογή του κουμπάρου.

Όπως και η επιλογή στον κουμπάρο δεν υπήρχε.

Ο άνθρωπος που στεφάνωνε το ζευγάρι- σύμφωνα με την παράδοση – είχε το δικαίωμα να βαφτίσει το πρώτο παιδί  του (ζευγαριού).

Αν το πρώτο  ήταν κορίτσι δικαιούνταν να το βαφτίσει με την προϋπόθεση οτι δικαιούται και το δεύτερο εφ’σόσον ήταν αγόρι .

Κι όλα αυτά για να μη …”χαλάσει η κουμπαριά”…

Συνήθως ,ο κουμπάρος τότε ήταν πολύ στενά δεμένος με το ζευγάρι αφού  ο άνθρωπος αυτός ήταν ο συνεχιστής της παράδοσης της ” κουμπαριάς” από γενιά σε γενιά ( δηλ. ο παππούς του είχε στεφανώσει τον παππού του μωρού).

Τη σχέση αυτή την ονόμαζαν “παλιά κουμπαριά”…

Η μάνα δεν πήγαινε στην εκκλησία …το μωρό το συνόδευε η γιαγιά – πεθερά της.

Δεν είχε λόγο  στο όνομα ή στην επιλογή του κουμπάρου,ούτε καν να εκφέρει γνώμη…πόσο μάλλον(να φέρει ) αντίρρηση…

Ο πεθερός της μάνας είχε τον πρώτο  λόγο για την επιλογή του κουμπάρου σε περίπτωση που ο παλιός αδυνατούσε ή δεν ήθελε ν ‘άναλάβει τα καθήκοντά του.

Αν η γυναίκα (- μάνα ) είχε τον τρόπο να φέρνει τον άνδρα της με τα νερά της και εκείνος (πάντα με προτροπή της),αποφάσιζε ένα από τα  ονόματα των πεθερικών του  ,τότε είχαμε ομηρικούς καυγάδες ακόμα και κι αν είχε δώσει στα μεγαλύτερά του  παιδιά του τα ονόματα των δικών του γονιών.

Το σόι του ,”ταύρος μαινόμενος εν υαλοπωλείω”…και …ποιος είδε την Ξηρομερίτισσα πεθερά και δεν τη φοβήθηκε…

Εξ’αιτίας αυτού η μάνα δε μίλαγε στο γιο της,όσο δε για  τη νύφη ούτε στο απέναντι χωριό δε χώραγε…

Τι … Αχιλλέως  μήνις…αν ήταν ο Όμηρος στο παλιό Ξηρόμερο, θα έγραφε ένα έπος….που θα γινόταν best seller σε μερικές ώρες…

Τα δώρα τώρα ήταν  ένας σταυρός -όπως και σήμερα-και τα “φωτίκια”,αν ο νονός ήταν οικονομικά ευκατάστατος.

Αν όχι τότε έπαιρνε κάποιο… κουζινικό σκεύος ως δώρο για τη βάπτιση.Τραπέζι σπάνια γίνονταν παλιά  για τη βάφτιση.

Τα “συγχαρίκια “(έδιναν λεφτά μετά την ευχή …συγχαρίκια =συγχαρητήρια) ήταν υποχρέωση του κουμπάρου της μάνας- η οποία άκουγε το όνομα… μετά τη βάπτιση από τους μικρούς αγγελιοφόρους… στο σπίτι – και αργότερα του παππού.

Άλλη υποχρέωση του κουμπάρου,ήταν  να πληρώσει τη μάνα επειδή θήλαζε  τον ”αναδεχτό” του.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ο νονός  ξανάβλεπε το βαπτιστήρι του όταν εκείνο αποφάσιζε να …παντρευτεί.

Οι γονείς πάλι δεν έπαιρναν χρυσαφικό στον κουμπάρο  όπως σήμερα (διορθώστε με αν κάνω λάθος).

Σήμερα,τα έθιμα της βάφτισης ,έχουν αλλάξει…

Μερικές συνήθειες  όμως κρατάνε και σήμερα…κι όχι μόνο στο Ξηρόμερο!!!

xiromeritissa blog

0 σχόλια

Readers Comments

Latest Posts

Δειτε εργα Online Δωρεαν

Featured Video

Χορηγός