,

Ξένος στο εξωτερικό, ξένος και στο χωριό μου!

 
Του Γιάννη Φουρνέλη
Washington DC USA

Είναι σαν να ήταν χθες, αλλά έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε που έφυγα από το όμορφο χωριό μας.
Θυμάμαι ένα χωριό γεμάτο από κόσμο, παιδικές φωνές να γεμίζουν κάθε του γειτονιά. Τα μαγαζιά λίγα αλλά αρκετά για τις ανάγκες των κατοίκων. Οι καφετέριες τότε ήταν τρεις. Το πρωί για καφέ στου ‘Ηλία’ και ίσως και κάνα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Το απόγευμα βόλτα στο βελούχι, ‘η οδός ερωτευμένων’ όπως την αποκαλούσαμε. Το βραδάκι για ένα ούζο στον ‘Νιαρνιά’ άντε και καμιά ταινία σε VHS με τον Sylvester Stallone ή τον Chuck Norris. Κάπως έτσι ήταν οι Φυτείες όταν τις άφησα το 1991.
Έκανα τρία χρόνια να γυρίσω πίσω και τα πράγματα άλλαζαν σιγά-σιγά. Κινητά τηλέφωνα δεν υπήρχαν, ηλεκτρονικοί υπολογιστές ούτε κατά διάνυα, αλλά η τηλεόραση είχε πλέον πολλά κανάλια, οι καφετέριες είχαν γίνει τέσσερις και αρκετοί γνωστοί μου ήδη είχαν φύγει για Αθήνα.
Τις χρονιές 1996-1998, επισκέφθηκα άλλες δυο φορές το χωριό μας. Ο κόσμος λιγόστευε, πολλά παιδιά είχαν πάει Αθήνα ή Αγρίνιο και φυσικά πολλοί ηλικιωμένοι είχαν φύγει από την ζωή.
Εκεί, ήταν που πήρα και την πρώτη γεύση, του ότι πλέον ήμουν ‘ξένος στην Αμερική, ξένος και στο χωριό μου’. Όταν μια γυναίκα του χωριού με ρώτησε, ‘Ποιανού είσαι εσύ παιδί μου’; Όταν πήγα στην καφετέρια και δεν γνώριζα κανέναν από τις παρέες, όταν οι ίδιοι μου οι φίλοι μου έκαναν πλάκα λέγοντας μου χαρακτηριστικά ‘έλα παιδιά κερνά ο Αμερικανός’.
Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα, και ο χρόνος με ξανάφερε στο χωριό μας. Τα πράγματα είχαν πλέον αλλάξει. Δεν υπάρχει ο καπνός, το ευρώ κυκλοφορεί και είναι σαν να υπήρχε πάντα. Όλοι με ένα ή ακόμη και δυο κινητά στο χέρι. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν δυο και τρία αυτοκίνητα και αντί να πάνε στις Νότες πάνε στο Αγρίνιο για καφέ ή ποτό. Πολλοί είναι αυτοί που πάνε διακοπές το καλοκαίρι αντί να εργαστούν στα καπνά. Στο Αγρίνιο υπάρχουν τα Ιντερνέτ Καφέ, και στο χωριό πολλοί είναι αυτοί που έχουν αποκτήσει εμπειρία σχετικά με αυτό.
Το χωριό έχει ομορφύνει, πολλά ανακαινισμένα κτήρια, πολλοί καινούργιοι δρόμοι, ένα όμορφο γήπεδο, το δασύλλιο είναι πλέον μέρος που μπορείς να το θαυμάζεις και όχι να το φοβάσαι όπως παλιά. Τα σχολεία μας ανακαινισμένα, αλλά δυστυχώς χωρίς παιδιά. Είμαστε πλέον Δήμος, ο Δήμος Φυτειών, αλλά ο κόσμος άφαντος.
Το καλοκαίρι που μας πέρασε ήμουν και πάλι κάτω. Το μισό χωριό έχει αδειάσει, οι παιδικές φωνές έχουν χαθεί, οι καφετέριες με το ζόρι να πιάσουν δυο-τρεις παρέες, το βελούχι ερήμωσε. Οι πιο πολλοί ηλικιωμένοι δεν υπάρχουν πια. Είδα μια εικόνα που σε κάνει να αναρωτιέσαι, τι έγινε το αγαπημένο χωριό μας;
Επιστρέφοντας Αμερική, έγινα μέλος στο Face book. Εκεί με μεγάλη μου χαρά και έκπληξη είδα ότι οι Φυτείες όχι μόνο υπάρχουν, αλλά δίνουν ένα δυνατό παρόν με εκατοντάδες νέους από το χωριό μας εγγεγραμμένους, με γκρουπ φτιαγμένα για τα μέρη μας, χοροί και συγκεντρώσεις εκτός χωριού γίνονται συνέχεια! Μια διαδικτυακή κοινότητα τόσο ζωντανή και τόσο ενεργή που σε κάνει να αισθάνεσαι περήφανος που είσαι Φυτειώτης.
Ο Δήμος μας, με την δική του παρουσία στο διαδίκτυο, προσπαθεί να φέρει κοντά όλους αυτούς, οι οποίοι όπως και εγώ, φύγαμε και φτιάξαμε την ζωή μας εκτός χωριού, αλλά η καρδιά μας και η σκέψη μας παραμένει εκεί.
Οι Φυτείες μπορεί να είναι ένα μικρό χωριό στο Ξηρόμερο, αλλά παραμένει ένα πανέμορφο μέρος με πολλούς νέους ανθρώπους να νοιάζονται και να το αγαπούν και να ελπίζουν πως κάποια μέρα θα επιστρέψουν πίσω.
Είκοσι χρόνια πέρασαν από εκείνη την ημέρα που έφυγα, είκοσι χρόνια, λησμονιάς και επιθυμίας. Είκοσι χρόνια με την στενοχώρια του να ζεις μακριά από την γενέτειρα σου, αλλά και με την χαρά της επίσκεψης, την έκπληξη να αισθάνεσαι ξένος μέσα στο ίδιο σου το χωριό, αλλά και πάλι την χαρά να βρίσκεις και να ανακαλύπτεις ότι οι Φυτείες ήταν, είναι και θα είναι το χωριό μας όσα χρόνια και αν περάσουν.
ΠΗΓΗ εφήμ. Φυτειώτικα Νέα αρίθ. φύλλου 100

0 σχόλια

Readers Comments

Latest Posts

Δειτε εργα Online Δωρεαν

Featured Video

Χορηγός